พิศพักตร์เจ้า เอาพี่เพ้อ ถึงเช้าค่ำ ยินเจ้าพร่ำ ทำให้ใจ พี่อ่อนไหว กอดเพียงหมอน เจ้านอนหนุน อุ่นถึงใจ ดมกลิ่นไอ ในกายเจ้า เข้าถึงทรวง ไม่คิดถึง แค่รำพึง ถึงเท่านั้น อกพี่สั่น ใช่ห่วงหา แต่ห่วงหวง ไม่หลงหรอก แค่บอกรัก หนักเต็มทรวง ไม่หลอกลวง แม้ล่วงเลย เอ่ยตามจริง
790
7
0
หน้าส่วนตัว
