ว่าที่กวี
บ่ายของวันเหงา-เหงา...หลังจากสายฝนผ่านไป
ผีเสื้อพาปีกที่แหว่งโหว่บินมาเกาะบนกำแพง
หากฉันคุยกับมันได้
ฉันก็คงถามมันว่า..."ไปโดนอะไรมา"
แต่เป็นเพราะเราคุยกันคนละภาษา
ฉันเลยได้แต่แอบห่วงมันอยู่ไกล-ไกล
ตรงริมทางเดิน
กุหลาบช่อหนึ่งถูกทิ้งไว้อย่างไม่แยแส
เป็นเพราะความผิดของเขา
หรือเพราะอารมณ์ของเธอ
ฉันก็มิอาจเข้าใจได้
เด็กน้อยคนหนึ่ง
ตรงเข้ามาดึงมือฉัน
แล้วชี้ชวนให้ดูรุ้งกินน้ำ
แก้มของเธอเปี่ยมด้วยรอยยิ้มสดใส
นกฝูงใหญ่
กำลังบินตัดฟ้า...กลับไปหารังนอน
หลังจากหากินกันอิ่มหนำสำราญดี
อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่า
โลกนี้ยัง
1139
13
0
หน้าส่วนตัว
