บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ ฟ้าร้างดาวคราวฝนหล่นอาบหล้า
มวลเมฆามืดหม่นบนแดนสรวง
อสนีบาตก้องร้องลั่นทรวง
เพ็ญเด่นดวงแรมลับดับแสงเพ็ญ
คืนอ้างว้างคลี่คลุมกุมหัวอก
แสนวิตกทรวงในใครจักเห็น
ล้านห่วงใยเคยมอบปลอบเช้าเย็น
กลับถูกเร้นลืมเลือนบิดเบือนไป
หากอาทรก่อนเก่าที่เฝ้าปลอบ
ไออุ่นมอบเอื้อกันคราหวั่นไหว
เพียงละครซ่อนปมระทมใจ
ขอได้ไหมส่งกลับมาอย่ารอรี
แม้นความรักด้อยค่าราคาต่ำ
อย่าเหยียบย่ำหัวใจให้หมองศรี
หากสัมพันธ์มั่นรักภักดิ์ฤดี
อยากหน่ายหนีขอเอื้อนบอกจักขอบใจ
ฟ้าร้างดาวคราวฝนหล่นอาบหล้า
ม่านน้ำตาก่อร่างหยาดบางใส
รินรินหลั่งท่วมท้นล้นทรวงใน
อาบหัวใจที่ทดท้อทรมาน๚ะ๛
1047
16
0
หน้าส่วนตัว
