รัถยา
ถึงยามเย็นเยี่ยมยล มนต์ทุ่งกว้าง
ล้วนสล้าง ริ้วเรียวพลิ้วเพรียวเหมือน
พื้นพรมเขียวแผ่ยวนให้ชวนเยือน
ไร้มลเปื้อนมอบปัน ให้ฝันไกล
อ้อมเวิ้งฟ้าพื้นกว้างไม่ร้างรับ
พร้อมศานต์ซับสุมสม อารมณ์ใส
ให้ขุ่นเลือน เคลื่อนลับ กลับพิไล
มีเงื่อนไข แห่งขุนเขาให้เราคิด
เพียงได้ใฝ่ในฝันชั่วพลันพบ
ก่อนฟ้าหลบมืดลับดับสนิท
มีดวงใจจรัสจ้า ไม่ล้าลิด
เพื่อดวงจิตลบจางลางคำนึง
เลาะริมไพรหลงเพลินเผลอเดินผ่าน
ริมเวิ้งลานหญ้าไล้ พอใกล้ถึง
กระแตแต้แวด แวดใส่ให้ตะลึง
บินโผผึงแผดร้อง เสียงก้องดัง
ดั่งเสียงเตือนสะดุ้งตื่น ให้ฟื้นฝัน
ให้กลับพลันลืมพ้นความหนหลัง
แลวันหน้าท้าย่างอย่างจีรัง
หรือจะยั้
1773
3
0
หน้าส่วนตัว
