ปาลิน
....กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว
ณ ทิวแถวสูงตระหง่านของม่านผา
มีก้อนเมฆลอยล่องเที่ยวท่องมา
เอื่อยเฉื่อยช้าช้าบนฟ้าเช้า
....มีบทเพลงแห่งกวีและผีเสื้อ
โดยลมเหนือสังสรรค์ในวันเสาร์
ขยับเคลื่อนริ้วหมอกระลอกเงา
เพื่อผ่านพบกระทบเข้าในเงาตา
...ผู้แบกสัมภาระขณะก้าว
ทุกๆย่างเท้าคือปรารถนา
จะซึมซับนิยามความเป็นมา
แด่ชีวาพเนจรผู้รอนแรม
...เป็นรางวัลชีวิตชนิดหนึ่ง
อวลความซาบซึ้งมาตรึงแต้ม
วังวนเสน่หายังพร่าแวม
เริงเลาะเซาะแซมอยู่วาววับ
...เป็นอีกซีกโลกที่โศกเลือน
ทั้งเหมือนหัวใจไล่คว้าจับ
นิรันดรอันสูญหายไปไกลลับ
นิ่งนาน เนิ่นนับ...ไม่ก
1255
3
0
หน้าส่วนตัว
