บนข.
เขาเรียกฉันคนบ้าว่าฉันเพี้ยน
เพราะพากเพียรคิดฟื่องแต่เรื่องฝัน
บ้าของใครก็ของใครใยว่ากัน
บ้าของฉันฝันเฟื่องแต่เรื่องกลอน
ฉันไม่บ้าหอบฟางบ้างขวางโลก
ไม่บ้าสุขบ้าโศกบ้าหลอกหลอน
ทุกเช้าสายบ่ายผันยันเข้านอน
ทุกบทตอนฉันคิดประดิษฐ์คำ
จะเรียกฉันคนบ้าก็ว่าเถิด
บ้าฉันเกิดจากใจใช่ถลำ
ก็มีบ้างบางใครไม่ใจดำ
ไม่ตอกย้ำเย้ยเยาะหัวเราะกัน
เขาเข้าใจคนบ้าว่าไม่เพี้ยน
กลอนที่เขียนอ่านเล่นพอเห็นฝัน
ฉันก็ยิ่งบ้าจี้ตะบี้ตะบัน
เขียนทุกวันฝันเฟื่องเป็นเรื่องกลอน
ฉันก็แค่เขียนกลอนสะท้อนคิด
คล้ายเสพติดกลิ่นอวลสวนอักษร
เหมือนแมลงผึ้งภู่หมู่ภมร
ใจอาวรณ์ไหลหลงดงมาลี
6044
3
0
หน้าส่วนตัว
