เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
หากค่ำคืน เปรียบประดุจ ดั่งหญิงสาว
จรัสราว เทพปั้นแต่ง เสกสรรถึง
ความอ่อนโยน และอ่อนหวาน สุดคนึง
ช่างตราตรึง ความคิด และดวงตา
ดวงจันทรา ประดุจเพี้ยง ดั่งดวงพักตร์
ช่างนวลนัก งามจับจิต ใฝ่ฝันหา
แม้บางวัน เจ้าไม่มอง หันกลับมา
แค่เสี้ยวหน้า อารมณ์พา เตลิดไกล
ละอองจันทร์ นั้นไซร้ สิ่งใดหนา
คงจะเปรียบ กับน้ำตา เธอได้ไหม
หยาดน้ำตา ที่ร่วงหล่น จากหัวใจ
มอบรักให้ แม้ใจหม่น ก็ยินดี
ผืนนภา อนธการ อันมืดมิด
ดำสนิท ดุจดั่งผม แม่โฉมศรี
ทั้งดำมัน นุ่มลื่นดั่ง ไหมชั้นดี
อยากลองดี ต้องผมเจ้า แค่สักครา
หากแม้นว่า ผืนนภา เปรียบเป็นผม
ดาวพร่างพรม ก็ย่อมเป็น เครื่องเกศา
ไว้ประดับ ให้เธอด
1592
17
0
หน้าส่วนตัว
