อนาลัย
กับค่ำคืนที่มีแต่เสียงเพลงเบาๆ
กับเสียงถอนหายใจของใครคนหนึ่ง
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง
เวลาแม้เพียงนาทีหนึ่งนั้น..ก็แสนนานเหลือเกิน
ก็เพียงหวังว่าเธอน่าจะรู้
หากว่าค่ำคืนนี้เธอยังคงนั่งคิดถึงฉันอยู่
แต่ถึงดวงดาวบนฟ้าไม่บอกฉันก็พอรู้
คงมีแต่ฉันที่เฝ้าคอยดู
เพราะเธอนั้น..คงไม่รู้หรอกหนา..ว่าฉันอยู่ที่ใด
มีดาวหนึ่งดวงเสมอที่เราจะมองเห็นได้ทุกครั้งแม้ในกลางค่ำคืนเดือนสว่าง
ฉันเคยอ่านหนังสือเจอมาอย่างนั้น
ท้องฟ้าจึงไม่เคยว่างเปล่าสำหรับความรู้สึกฉัน
ยิ่งมองจ้องนานๆ ดาวจะยิ่งสุกสว่างและมีมากดวงยิ่งขึ้น
...เธอต่างหากเล่าที่บอกให้ฉันอ่านหนังสือเล่มนั้น
แล้ววัน
1447
3
0
หน้าส่วนตัว
