นั่งอยู่ตรงนี้ เก้าอี้ตัวนี้ คิดถึงเธอ เฝ้าฝันเพ้อ ว่ามีเธอ อยู่เคียงใกล้ กาแฟแก้วนี้ มีคู่ดื่ม ทุกเช้าไป เหตุไฉน ทิ้งแก้วใบนี้ไป ให้เดียวดาย ทุกครั้ง ที่ลืมตาขึ้นมา พบวันใหม่ ทุกครั้ง ที่หัวใจดวงนี้ นั้นลอยหาย ทุกครั้ง ที่สายตามองหา ไม่เห็นใคร ทุกครั้งนั้น ทำให้ใจ ฉันด้านชา ฉันรู้ ว่าเธอเป็นแค่ความฝัน แต่ตัวฉันยังรอเธอทุกครั้งที่ลืมตา ในความจริงสองเรารักมิอาจนำพา ให้ได้มาเจอกัน...อย่างในฝันเสมอไป