นกตะวัน
ถึงแม้ว่าผมจะหลับๆตื่นๆมาตลอดทาง ในขณะที่คนอื่นๆส่วนใหญ่นอนหลับสบาย แต่พอมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ ผมกลับไม่อยากนอนอีกแล้ว เพราะตามปกติผมมักตื่นระหว่างเวลา 04.00 น. และ 05.00 น.เป็นประจำ ตลอดเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 จากจังหวัดเชียงใหม่ ผ่านอำเภอแม่ริมไปอำเภอแม่แตง ผมจึงมองดูทิวทัศน์ข้างทางมาตลอด ทั้งๆที่แทบมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากสายหมอกกับแสงไฟ
มองออกไปใกล้ทางข้างถนน
หมอกมากล้นจนหนาพาใจหาย
รถต้องวิ่งชิงฝ่าท้าอันตราย
แถมเบี่ยงซ้ายป่ายขวาน่าหวาดเสียว
แต่แสงไฟไสวสว่างสองข้างนั้น
ส่องเฉิดฉันทันใดเมื่อได้เลี้ยว
ทั้งยังอยู่คู่ถนนดั่งคนเดียว
เพราะแลเหลียวเอี้ยวทางใดรถไม่มี
660
4
0
หน้าส่วนตัว
