น้ำตารินแผ่นดินร้าวกันคราวนี้ บนวิถีคิดต่างมิย่างถอย ประชาธิปไตยไทยทวงร่วงหลุดลอย ใจละห้อยเหี่ยวเฉาเหงาระทม นั่งปลอบใจตัวเองเพลงใบไม้ ปลิวไสวคลายหนาวราวขื่นขม เสรีภาพ ภาพลักษณ์ไทยไร้เกลียวกลม คงจ่อมจมพรมน้ำตาอีกช้านาน น้ำตาไหลเป็นทางรดร้างหยด ต้องสะกดอดใจไม่ไขขาน ไม่เลือกข้างทางใครใจทรมาน วอนภัยพาลผ่านพ้นทุกคนคอย