น้ำตาอาบแก้ม
เหมือนล่องคว้างกลางฝันอันแสนหวาน
ลอยวันวานให้ผ่านพริ้วละลิ่วไหว
ย่ำเท้าเหยียบหญ้าผืนน้อยค่อยค่อยไป
แต่ละก้าวที่ร้าวไหวไม่หยุดเดิน
ผ่านทุ่งนา..หนองน้ำ..ซ้ำรอยหญ้า
ทางข้างหน้า..มีฝนพรำ..นำห่างเหิน
จะก้าวต่อ..ไม่รอช้า..กล้าดำเนิน
เท้าน้อย ๆ จะเผชิญ...ตามตั้งใจ
แดดรอเผา..พื้นร้อนฉ่า..น่าฉงน
แลกอดทน..แม้จะเจ็บ..เก็บซ่อนไหว
ยิ่งต้องสู้..ความหวัง..กำลังใจ
ดั่งตั้งไว้..ในต้นทาง..ที่ย่างมา
ฉันเดินไป..พร้อม ๆ ใคร..ไม่รู้จัก
ไม่เคยทัก..แค่ต่างคน..เคยเห็นหน้า
ทั้งเมืองเล็ก..เมืองใหญ่..เมืองมายา
ได้กลายเป็น..ฝั่งฝันหา..ของใครใคร
มันแลกมา..ด้วยอดทน..ปนสะอื้น
น้ำตารื้น..ถ้าเคราะห
1347
3
0
หน้าส่วนตัว
