พิมญดา
ฉันสตรี!ใช่ศัตรู!รู้บ้างไหม
มีจิตใจความรู้สึก..ใช่ตึกหนา
ถึงจะต้านลมพายุโหมซัดมา
เพียงมาลาร้อยพลิ้วก็ปลิวลม
ฉันร้องไห้!ใช่อ่อนแอพ่ายแพ้รัก
เพียงแต่หนักปัญหาพาขื่นขม
เป็นดอกไม้ไหวหวามที่โศกซม
เสพ!สุขสม อารมณ์ บ่ม วิญญาณ
ฉันวาดหวัง! ใต้ฟ้าว่างดงาม
หวังนิยามความรัก..จักสมาน
หวังดอกไม้ชูช่อ..รอเบ่งบาน
หวังสายธาร..คนดีที่หลั่งริน
ได้แค่หวัง!เมื่อมันพังทางชีวิต
พรหมลิขิตขีดเส้นทางร้างถวิล
ถึงร้องไห้ก้องฟ้าหายลยิน
เหมือนนกบินเวิ้งว้าง..ทางฟ้าไกล
ฉันสตรี!มีหัวใจที่เหนื่อยล้า
แบกปัญหาเต็มบ่าเกินรับไหว
หวังมีเธอเข้ามาคอยปลอบ
1883
12
0
หน้าส่วนตัว
