ทรายกะทะเล
ลุงคนหนึ่ง เคยคุย สนุกสนาน
เช้าทำทาน ยิ้มแย้มและแจ่มใส
ไม่รู้ว่าเขาเสื้อแดงอยู่ร่ำไป
พอมีมอบก็เข้าไปหระชุมกัน
ผ้ามัดโพกหัวไว้ ใจเขาสู้
ไปทุกครั้งชูความหมายเฝ้าเสกสันต์
ลุงคนนั้นได้ยินระเบิดตกใจพลัน
ก็คงเห็นแขนขากระเด็นพลันกระดอนไป
ด้วยจิตใจอ่อนแอ ตื่นระหนก
ทำให้วิตกแปรผันและหวั่นไหว
กลัวคนไทยฆ่ากันเอง จิตผันไป
กลายเป็นไร้งานทำเพราะจิตเลือน
ไม่ใส่เสื้อ กางเกงลิ่ง..สิ่งสุดท้าย
ลืมทุกสิ่งที่เคยทำกลายไม่เหมือน
ขอคนทานข้างมุมถนนไม่แชเชือน
เห็นใจกว่าเอื้อนเอ่ยน้ำตาแทบไหลมา
นั่งขอเงินทุกคน ที่เห็นหน้า
หากเราผ่านก็เห็นใจ หากได้เห็นหา
นึกว่ากลายจะเป็นเสียใตและคนบ้า
แต่ในตานั้
1009
1
0
หน้าส่วนตัว
