แก้วประภัสสร
บ้างอยากมั่งหวังมีมิหย่อนหยุด
เปรียบประดุจหนอนในชอนไชผล
หวังได้กินของหวานนั้นเสียจน
ลุกลี้ลนงกเงิ่นเกินอัตตา
เหมือนลวงโลกโยกจิตคิดร้อยเล่ห์
หลงเสเพลอบายมุขรุกห่อนหา
เสพจนติดการพนันพรั่นอุรา
ม่านบังตาพร่ามัวตัวมืดมน
เพราะนายโลภสิงใจใช่ใครอื่น
ทุกวันคืนหวยม้าพาสับสน
ตั้งตาได้แต่หลงจนลืมตน
ท้ายเสียคนหกเหินเดินผิดทาง
จากลูกเมียเคยอุ่นนอนหนุนตัก
ต้องไร้หลักหนีหนี้ที่สะสาง
เคยมีกินต้องอดหมดหนทาง
เหมือนเคว้งคว้างเสาโยกต้องโศกตรม
แม้ไฟไหม้เพียงครั้งยังไม่เท่า
ผีพนันสิงเอาเศร้าขื่นขม
คนเคียงข้างเริ่มหนีมิชวนชม
ต้องจ่อมจมเพราะพ่ายตายทั้งเป็น
แก้วประภัสสร
19/11/09
ขอ
3467
29
0
หน้าส่วนตัว
