คนเดียวกัน
...เพราะมิอาจควบคุมความกลุ้มจิต
เฝ้าแต่คิดถึงเธอละเมอหา
ทุกข์ระทมขมขื่นฝืนอุรา
ปรารถนานวลน้องปองภิรมย์
จากบทกลอนบทแรกแปลกรู้สึก
ในสำนึกลึกล้ำนำสุขสม
ก็หมายมั่นขวัญยืนเฝ้าชื่นชม
แม่เอวกลมถึงแม้นจะแสนไกล
ถ้าใจเราใกล้กันจะหวั่นหรือ
หากเธอคือคนนั้นที่ฝันใฝ่
จะยังไงก็รักสมัครใจ
มิผันแปรเปลี่ยนไปจากใจจริง
ใครว่ารักไม่แท้แต่ก็รัก
จะแน่นหนักหญิงใดไม่สุงสิง
ใครจะว่าบทกลอนที่อ้อนอิง
จะกลอกกลิ้งกวนใจก็ไม่เกรง
จะขอเฝ้ารำพันกลั่นกลอนกาพย์
สารภาพความในอย่างไม่เหวง
แม้ถูกใจหน้ามลคนกันเอง
ใจที่เคว้งคว้างคงได้ลงเอย
1200
3
0
หน้าส่วนตัว
