น้ำตากับท้องฟ้าสีคราม
ถ้าฉันรู้จักให้
ก็คงไม่นั่งช้ำใจอย่างนี้
ถ้าฉันรู้จักคำว่า อภัย เขาคงไม่เดินจากไปโดยดี
ก็มัวแต่ทิฐิอยู่อย่างนี้ แล้วจะยังมีใครสนใจ
ถ้าฉันรู้จักคำว่ายอม
แล้วถนอมความรักนั้นไว้
ถ้าฉันรู้จักคำว่าพอ เขาคงไม่ท้อแล้วจากไป
แล้วเป็นยังไง จากนี้ไปเขาคงไม่กลับมา
ถ้าฉันรู้จักคำว่าแพ้
ก็คงไม่เป็นเด็กขี้แยที่ไร้เดียงสา
รู้คำเดียวว่าต้องชนะ แต่กลับทำให้ตัวเองเสียน้ำตา
บ้าดีไหมล่ะ แล้วจะพรรณนาถึงเขาทำไม
ก็ดีแต่รักตัวเอง
ไม่เคยกริ่มเกรงใครคนไหน
คิดว่าตัวเองต้องได้เสมอไป
ไม่สนว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร ปวดใจบ้างไหมกับสิ่งที่ได้ทำ
เพียงสนใจความรู้สึกเขาบ้าง
ก็คงไม่ต้องอ้างว้างเหงียบเหงาทนเ
945
2
0
หน้าส่วนตัว
