กี่ครั้งที่หัวใจอ่อนล้า หลั่งน้ำตาให้กับความหม่นไหม้ กี่ครั้งตรอมตรมขมขื่นใจ กี่ครั้งที่หัวใจอ่อนแอ แม้แต่ฟ้ายังสมน้ำหน้า ลมพัดมาพายุซ้ำย้ำรอยแผล ยืนเดียวดายรอบกายใครเหลียวแล จึงรู้แน่พ่ายแพ้แก่หัวใจ เมื่อล้มแล้วรีบลุกใจต้องสู้ ยอมคุดคู้ทุกข์ระทมเหมือนคนไข้ ปล่อยเวลาผ่านพ้นเพื่ออะไร เมื่อหัวใจยังเป็นของเรา มีใครบ้างเกิดมาไม่ร้องไห้ มัวร่ำไรทำเคว้งคว้างช่างขลาดเขลา หากเจ็บจำไม่นานคงบรรเทา ทิ้งรอยเศร้าร้าวรานให้ผ่านไป
2165
2
0
หน้าส่วนตัว
