กลอนกระถาง
เมื่อแรกรักเธออ้อนพี่จ๋าพี่
ดวงฤดีช่างน่ารักเป็นนักหนา
ใบหน้าสวยยิ้มแย้มทุกเวลา
พูดจ๊ะจ๋าระรื่นหูดูน่าชม
เธอบ่นน้อยคอยเอาใจอยู่มิขาด
ดูสะอาดงดงามยามยลผม
ช้านิดหน่อยเธอไม่ว่ามีอารมภ์
ช่างสวยสมกุลสตรีนี่แฟนเรา
ไม่โอ้เอ้อืดอาดกวาดทุกร้าน
แม่นงคราญคิดดีมีเหตุผล
เธอเข้าใจทุกเรื่องมิร้อนรน
แม่หน้ามนพี่หายเหนื่อยก็เพราะเธอ
แต่บัดนี้ผ่านไปเธอก็เปลี่ยน
พูดวนเวียนเรื่องเก่าเม๊าท์นักหนา
เธอชี้โน่นสั่งนี่ทุกเวลา
พอมาช้าเธอก็บ่นไม่สนใจ
ไปเดินห้างเธอก็ช้อบครบทุกร้าน
แม่นงคราญหันมาถามตังค์อยู่ไหน
หากรักเธอก็จ่ายให้ไวไว
และห้ามไปสังสรรค์เกินเวลา
นี่แหละหนารักแท้เมื่
2034
4
0
หน้าส่วนตัว
