พุด
http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song3221.html
ค่ำคืนในฤดูฝนพรมพรำ
ฉันจุดเทียนกลิ่นกุหลาบกับลาแวนเดอร์
สีแดงและสีม่วงให้วะวูบไหวไปตามแรงลม
ฟังข่าวน้ำท่วมแล้วใจเศร้า
จึงนอนหนาวเย็นในหัวใจ
และ..
แสนเข้าใจในความทุกข์ทนยาก
ของเพื่อนร่วมแผ่นดินเดียวกัน
หาก...
ต้องทำใจว่า
นี่แหละหนา คือชีวิต
ที่ต้องดิ้นรนกันไปตามฟ้าดินธรรมชาติลิขิต
รับโทษทำลาย ที่กำลังหมายมารอจ่อมาเยือน
แม้นจะไม่ได้รับเชิญ
ฉันเศร้าใจมากกับความห่วงใย
อยุธยาเมืองเก่าของเราแต่ก่อน
ที่โบราณสถาน มรดกโลก จะถูกทำลาย
ให้ยิ่งชำรุดทรุดโทรมและพาให้คิดถึงความหลังครั้งหนึ่ง
ให้ย้อนรอยถอยหลัง
แสน คิด
1562
3
0
หน้าส่วนตัว
