หน้าส่วนตัว
ราตรีประดับดาว แสงแวววาวผิวทะเล
เสียงคลื่นเจ้ากล่อมเห่ แสนว้าเหว่ห้วงหัวใจ
เหม่อมองทะเลครวญ รอยรัญจวนสนิทนัย
ลึกล้ำเกินคำไข ปวดร้าวในห้วงใจคน
นางหนึ่งเจ้าผันผ่าน โฉมสะคราญมุ่งสู่ชล
ยลรอยความกังวล อัสสุชลคลอดวงตา
พิศพักตร์เจ้างามผ่อง ใยหม่นหมองยามมองหา
ผ่านเลยถึงธารา เพียงหันหน้าชายตามอง
สายน้ำที่เยือกเย็น คลื่นกระเซ็นย้ำผิวผ่อง
โสมขับจับดาวส่อง งามเทียมทองยามได้ยล
ใยเจ้ามิยั้งก้าว หาดทรายขาวสู่สายชล
หายไปในวังวน ข
1372
11
0
