ความทรงจำ
ฉันนั้นเป็นแค่คนธรรมดา
ที่ดำเนินชีวิตไปอย่างเรียบง่าย...ผ่านไปวันๆ
ไม่มีเหตุการณ์พิเศษที่ชวนให้ดีใจ
แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อยามที่ฉันนั่งมองไปยังเส้นขอบฟ้า
ยามที่ดวงอาทิตย์สีเพลิงดวงกลมโตตกลงจากขอบฟ้า
อากาศเริ่มเย็นลงทุกที...แล้วสัมผัสอันอบอุ่น
ก็มาปลุกฉันจากภวังค์อันเศร้าสร้อย
ขอนั่งดูเป็นเพื่อนนะครับ เธอพูดเพียงเท่านั้น
และเราเหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
จากคนที่ไม่รู้จักกันมารู้จักกันและกลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
ช่างบังเอิญเหลือเกิน เขาเข้ามาทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อกลายเป็นมีสีสัน
จากเดินคนเดียว...ทานข้าวคนเดียวก็มีเธอร่วมทางในวันนี้
ขอบคุณมากที่ผ่านมาทางนี้ให้ฉันรู้ว่าโลกนี
1039
5
0
หน้าส่วนตัว
