..ดอกดวงพิกุลที่กรุ่นร่วง ดั่งดวงดอกดาวที่พราวสม ร่วงราญจากฟ้าถลาลม มาพรายห่อพรม ห้อมห่มดิน... ...จากขาวพราวหวลก็นวลเหลือง กลีบเรืองกลายปองหมองหม่นสิ้น แต่กลิ่นหอมนานซ่านดวงจินต์ เชยกลิ่นพิกุลครุ่นคนึง.... ...หอมไกลราตรีที่แสนเศร้า โลกเหงาฟ้าพร่างนางคิดถึง ดวงหน้าหนึ่งน้อยที่คอยซึ้ง รำพึงด้วยเหงาเพียงเฝ้าคอย.... ...เขาห่างร้างลาไปแล้ว ดวงแก้วลอยไกลไปสุดสอย พบกันเพียงเพื่อนแล้วเลือนคล้อย เหลือเพียงรอยรักหยอก...ดอกพิกุล... ....ชบาแดงสีเหลือง...8/3/2550 ....20.51 น.
14008
2
0
หน้าส่วนตัว
