ตะแหง่ว
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองป็นอะไร
ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดมากไปอย่างนี้
น้ำตาที่ไหล..ความรู้สึกในใจที่มี
ช่างรู้สึกว่าตัวเองนี้ไม่เอาไหนเลย
ฉันไม่อยากรู้สึกอ่อนล้า
ไม่อยากว่าตัวเองที่ยังทำตัวเฉยๆ
ทั้งๆที่ความจริง...ภายใต้ความเฉยเมย..
ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันอดทนเพียงไร
ฉันรู้....ว่าคนเราไม่เหมือนกัน..
โดยเฉพาะเรื่องนิสัยนั้นมักไปกันไม่ได้
แต่ทั้งๆที่รู้และพยายามที่จะเข้าใจ
แต่ก็กลายเป็นว่าฉันปรับตัวเองฝ่ายเดียวทุกที..
ฉันไม่รู้ว่าคิดมากเกินไปรึปล่าว
กับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นนี้..
ความจริงถ้าฉันยอมรับและทำใจได้ส
หน้าส่วนตัว
1157
18
0
