ปริญญา อินทร์อุดม
เธอคือคนสำคัญในวันนี้วันที่สีเบื้องหน้าฟ้าสว่างวันที่เมฆสีเทานั้นเบาบางจนมองเห็นเส้นทางกลางพงไพรจักจั่นเริ่มบรรเลงเพลง "ไม่เหงา"ลมแผ่วเบาเกินไล้ใบไม้ไหวดอกหญ้ามีความหวังกำลังใจจะสู้ภัยในเส้นทางอย่างอดทนเคยซบร่างบางเฉียบเขาเหยียบย่ำเคยต้อยต่ำกว่าดินทรายมาหลายหนจะหยัดร่างโผล่หัวเป็นตัวตนจะยืนต้นพ้นตมสังคมกวีแม้อยู่ห่างร่างกายมิได้ชิดเพราะต่างมีชีวิตเกิดผิดที่แต่ในฝันนั้นเหมือนเพื่อนที่ดีเหมือนดนตรีกล่อมกมลคนซึมเซาเหมือนสายฝนปนลมพรมยอดหญ้าที่อ่อนล้าซีดเซียวคลายเหี่ยวเฉามีเรี่ยวแรงแข็งขืนยืนสั่นเทาด้วยยังเมาทรมานที่ผ่านไปจะยืนตรงทรงกายในภายหน้าด้วยเมตตาปรานีที่เธอให้มิถึงคอยประคองปกป้องภัยเพียงม
1367
4
1
หน้าส่วนตัว
