(อินทวงศ์ฉันท์ ๑๒) ช้างเอยละป่าดง สละพงพนาพนานต์ ทิ้งถิ่นรโหฐาน มธุรสกระจัดกระจาย ช้างเอยเพราะสูญศักดิ์ ศิริลักษณ์ก็สิ้นสลาย ขอทานประทังกาย ธุระเกื้อประโยชน์สกนธ์ ฯ (กาพย์สุรางคนางค์ ๓๖ หรือ กาพย์ขับไม้) ช้างเอยช้างป่า ใครนำช้างมา เดินปริ่มริมถนน ละถิ่นชายทุ่ง เพ่นพ่านกลางกรุง ฝุ่นฟุ้งจำทน เดินไปไม่บ่น รถราเฉี่ยวชน ทุกข์ทนทรมาน ช้างเคยสูงค่า กลับไร้ราคา ช่างน่าสงสาร ช้างเคยยิ่งใหญ่ กอบกู้ชาติไทย มาแต่ก่อนกาล ว
2399
5
0
หน้าส่วนตัว
