ราม ลิขิต
สองมือล้วงกระเป๋าอย่างเหงาเงียบ
สองเท้าก้าวเทียบบาทวิถี
สองตาอ้างว้างร้างรวี
วางตนในที่ไม่มีใคร
อาทิตย์ยามเที่ยงเผดียงทาบ
เหงื่อโซมกำซาบผุดภาพใส
นิ่งลมรำเพยจะเชยไพร
ป่าคอนกรีตไกลไปทุกที
ค้นหาความรักที่หล่นหาย
มิตรภาพตกตายระบายสี
ปากจริงตรงใจผู้ใดดี
มือเท้ายื่นมีหัวใจมา
คืนค่ำตำรามาวางรอบ
สุภาพตามระบอบระบบบ้า
สุชนวนพงศ์ในดงกา
ภาพเด็กเดียงสาอยู่ที่ใด
ไกลถิ่นบินไปใจกระจอก
หัวใจไหวออกจะบอกให้
ละเมาะรื่นชื่นพรรณแค่ฝันไป
ช่างไกลเหลือเกินการเดินทาง
ทุกข์ทนบนที่วิถีเถ้า
ทุกข์ใจใครเล่าจะเข้าถาง
หนามร้ายคายคมเคืองระคาง
ฝูงพรานอำพรางคอยง้างปืน
มาเถิดภรตาผู้ว้าเหว่
ภคว
1115
6
0
หน้าส่วนตัว
