พิรุณหลั่งสั่งฟ้าคราวสันต์ ฤดูผันวันเปลี่ยนเวียนมาหา ปฐพีมีน้ำชุ่มฉ่ำพา มวลพฤกษานาพันธุ์ประชันโต หากแผ่นดินจินตนาดังว่าใจ เมื่อคราใดได้ฝนจนอักโข ย่อมอ่อนนุ่มอุ้มน้ำพืชงามโต เฉกเช่นโพธิญาณบานสะพรั่ง เพียรฝึกฝนจนได้ใจอ่อนโยน ดุจดินโคลนโอนอ่อนค่อยสอนสั่ง จิตใจน้อมถ่อมตนทนระวัง ย่อมถึงฝั่งยั้งหยุดพุทธภูมิ หากแต่ใจไม่ละหยาบกระด้าง ดังดินร้างกลางแล้งเนื้อแห้งสุม หว่านพืชธัญพันธุ์ไปกลายกลัดกลุ้ม หวังไพรพุ่มพร่างพรายมิได้เลย...
1223
1
0
หน้าส่วนตัว
