เพรง.พเยีย
๏ โอบกอดฉันสักนิด..เถิดมิตรรัก
ขอที่พักอุ่นกายชั่วคลายหนาว
ฉันเดินฝ่าความมืดอันยืดยาว
มิเห็นเลยแสงดาว..สักพราวพราย
๏ ขอซบอิงอุ่นไอจะได้ไหม
ขอหัวใจมืดมนของคนพ่าย
ได้ซุกซอนอ้อมกอดลงทอดกาย
รักษารอยแผลร้ายทำลายใจ
๏ สองแขนฉัน..โรยแรงและอ่อนล้า
จนเกินกว่าจะโอบกอดตัวเองไหว
โลกยามนี้..ช่างมืดเร้นมิเห็นใด
สักแสงไฟพอพ้นอนธการ
๏ ทุกข์ที่ฉันรู้จักมันหนักหน่วง
อยู่ในทรวง..เหมือนเงาคอยเผาผลาญ
มันจวนแล้ว..จวนแตกจนแหลกลาญ
ดวงวิญญาณใกล้ป่นเป็นธุลี
๏ ขอพื้นที่สักนิด..เถิดมิตรรัก
อย่าด่วนหักหาญเมินหรือเดินหนี
อย่าเฉยเมยผ่านไปมิไยดี
ใจดวงนี้..เหลือขลาดกับหวาดกลัว
๏ เปล่
2267
1
0
หน้าส่วนตัว
