เรไร
ไม่มีเดือนไร้ดาวบนราวฟ้า
เพราะเมฆาบดบังทั้งเวหน
รัตติกาลหมองคล้ำดำมืดมน
พลันสายฝนพร่างพรูสู่ผืนดิน
มีแค่เสียงคลื่นโหมโถมเข้าฝั่ง
ทะเลคลั่งปรวนแปรกระแสสินธุ์
คอยซัดสาดหาดทรายให้ได้ยิน
กระทบหินแตกฟองละอองพราว
ค่ำคืนไหนจะเหงาได้เท่านี้
ดวงฤดีชอกช้ำซ้ำเหน็บหนาว
มีแค่เทียนเปล่งแสงแวมวับวาว
ในคืนร้าวกลืนกล้ำเพียงลำพัง
เพียงร่างกายเปลี่ยวเปล่าเหลือเท่านี้
ลากฤดีรันทดใกล้หมดหวัง
เอาความทุกข์ถาโถมโหมประดัง
เพื่อมานั่งให้ทะเลเห่กล่อมใจ
ขอสายน้ำพัดพาโศกาสิ้น
จงกลืนกินสู่มหาชลาศัย
ขอผืนทรายซึมซับโศกาลัย
เหลือเอาไว้แค่ฝันเท่านั้นพอ
1718
2
0
หน้าส่วนตัว
