ณ หาดทราย พราวขาว วาวแวววับ แสงจันทร์จับ คลื่นน้ำ ทอแสงสี กระดานน้อย ดูเศร้า ร้าวฤดี ยามราตรี รัตติกาล อันเนิ่นนาน............. กระดานดับ เดียวดาย อยู่กลางน้ำ คลื่นกระหน่ำ ซัดผ่าน จนร้าวราน แต่ยังคง อดทน และต้านทาน คลื่นแห่งกาล เวลา ที่เจ็บซ้ำ ชีวิตเรา ก็เหมือน กระดานน้อย ต้องค่อยค่อย ก้าวเดิน มิให้ช้ำ เราต้องยึด ความอดทน เป็นผู้นำ ขอเตือนย้ำ เป็นดังเช่น กระดาน.....เอย
952
5
0
หน้าส่วนตัว
