แก้วประเสริฐ
มิใช่เราเขา
ความร้อนรุ่มรุมคิดจิตไหวหวั่น
ดินฟ้านั้นพลันเสริมเติมหวั่นไหว
ทั้งในห้วงดวงจิตติดบ่วงใจ
ลบวิไลในกระแสแผ่ตามมา
เฝ้ารุกเร้าเข้าเสริมเติมสิ่งหลง
เกิดพะวงลงโทสะมาใฝ่หา
ทั้งความโลภละโมบโอบอุรา
สิ้นปัญญามาตรองหมองระทม
อนิจจาเกิดขังอนิจจังเปลี่ยน
เข้าวนเวียนภายในคล้ายสะสม
สู่ความทุกข์คลุกไว้ให้หมองตรม
เข้าเวียนวนจมห้วงล้วงดวงใจ
เมื่อเกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วสู่ดับ
มิแลลับจับอวิชาเข้าอาศัย
แล้วพะวงหลงผิดติดสู่ไกล
ซ่อนลงไว้ใจเฝ้าเข้าทางมัน
หากเมตตามากำหนดจรดห้วง
คล้องเป็นบ่วงกรุณามาเสกสรร
นำมุทิตาไตร่ตรองมองพินิจกัน
ปัญ
หน้าส่วนตัว
1265
12
0
