คอยครุ่นคิดคะนึงถึงคราวนั้น แม้คืนวันผันผ่านไปนานแล้ว ยังฝังจิตจดจำอยู่ในแวว ลอยแผ่วแผ่วติดตาอยู่มิลืม คืนสิบสี่ปีนั้นยังจำได้ ต่างสดใสในอ้อมของความปลื้ม ท่ามแสงดาวแสงจันทร์อันดูดดื่ม ต่างหยิบยืมเวลามาแบ่งปัน จนรุ่งสางต่างจากแล้วจางหาย ดั่งสายลมพรมจูบให้วูบฝัน เช่นน้ำค้างต้องแสงแห่งตะวัน ลอยจากกันไม่เหลือไร้วี่แวว เพียงเหลือไว้ให้คิดและรู้สึก ในส่วนลึกลึกลงจนใจแผ่ว ต้องแอบเก็บความรักมาเป็นแนว จวนถึงแล้วคืนนั้นฉันมิลืม
1503
4
0
หน้าส่วนตัว
