พี่ดอกแก้ว
กว่าจะเป็นเม็ดฝนหล่นจากฟ้า
ผ่านเวลากระบวนกวนสสาร
จากละอองบางเบาเคล้าควบนาน
จึงหลั่งเป็นสายธารสู่พื้นดิน
หยาดหยดไปไม่เลือกเทือกเถาไม้
พรมโปรยปรายไม่เว้นเช่นผาหิน
พร่างละอองทุกหยดเพื่อรดริน
อำนวยสินธุ์สิ้นตนบนฟ้าไกล
ดั่งครูบาอาจารย์ท่านเพียรสอน
ทุกบทตอนผดุงปรุงวิสัย
ทุ่มเทด้วยชีวิตและจิตใจ
หวังเพื่อให้ศิษย์ตนพ้นกันดาร
กว่าจะเขียนกอไก่ได้งามงด
ครูต้องจรดแก่นตรึงถึงรากฐาน
จับมือเขียนเพียรฝนจนเชี่ยวชาญ
สร้างตำนานกอไก่ใส่ลายมือ
กว่าจะรู้ผิดชอบกอปรวิชา
ท่านค้นคว้าเพื่อให้ไม่ยึดถือ
ทั้งแนะนำจี้ไชให้ฝึกปรือ
บางหน้าคือครูร้ายไล่โง่งม
กว่าจะรู้