หน้าส่วนตัว
ฟ้าช่างเหงาอ้างว้างกลางคืนหนาว
แต่หมู่ดาวระยับกลับจางหาย
เหมือนฉันอยู่คนเดียวเปลี่ยนใจกาย
เหมือนใกล้ตายไร้คู่มาดูแล
เงาสะท้อนถอนรักเคยปักอก
คล้ายนรกเพราะคนไกลไม่แยแส
หวังเพียงเธอเบิกฟ้าใหม่ไม่เปลี่ยนแปร
มีรักแท้มีดาวล้นบนฟากฟ้า
คงเป็นไปไม่ได้ในคืนนี้
สิ้นความดีเธอเห็นเป็นสิ้นค่า
เมื่อความจริงเธอมีใหม่ไม่หวนมา
จึงรู้ว่าดาวดวงนั้นมันไม่มี
เอื้อมคว้าใจเอื้อมไปไม่เคยถึง
เธอไม่ซึ้งรักสับสนแหลกป่นปี้
ถ้าไม่รักหยุดกระทำอย่างย่ำยี
ปล่อยคนนี้เหลือแต่ใจไร้ดวงดาว
2133
3
0
