กันนาเทวี
เจ็บระกำช้ำจิตพิษฝนหนาว
คงถึงคราวลาเลือนแล้วเพื่อนเอ๋ย
ยามฝนพรำฉ่ำชื้นชื่นใดเลย
เกินเปรียบเปรยปล่อยร้างให้นางครวญ
ฝนกระหน่ำพร่ำลาน้ำตาหลั่ง
พิษรักคั่งฝังใจร่ำไห้หวน
อนิจจารักใดให้รัญจวน
ฤๅเรรวนจากไปไม่เหลียวแล
คิดถึงวันแรกพบมิจบสิ้น
เคยยลยินคำหวานซ่านดวงแข
รักเจ้าขาเหตุไฉนมารังแก
ให้เป็นแผลร้าวลึกสึกในทรวง
จะหยุดใจไหม้หม่นอดทนไว้
คิดร้างไกลใจเรายังเฝ้าหวง
พิโธ่เอ๋ยใจเอยพิษรักลวง
จะเฝ้าห่วงอีกไยใช่เรื่องจริง
นั่นคือฝันฝันลวงล่วงเลยแล้ว
นั่นคือแนวทางรักหว่างชายหญิง
เป็นเช่นนั้นมาเสมอเผลอแอบอิง
สุดท้ายสิ่งที่เหลือไร้เยื่อใย
ฝนหนาวร้าวจิตคิดหักห้าม
เปิดโลกงามตามฝ
1926
22
0
หน้าส่วนตัว
