กลอนคนเหงาใครเล่าจะเข้าอ่าน ใช่เบิกบานอ่านมาน้ำตาไหล กลอนรักเศร้าเลือนร้างหนทางไป แค่หัวใจเจ็บช้ำซ้ำเกินพอ จะบอกเขาได้ไงว่าเรารัก ที่ประจักษ์นั้นไซร้ไม่เป็นต่อ เดินจากมาหม่นหมองร้องจนพอ ใครจะง้อคนช้ำพร่ำเสียงมา จากมาแล้วแม้ใจยังใฝ่คิด ขาดญาติมิตรเริ่มหมองจนร้องหา นกตัวน้อยล่องเรื่อยไปตามเวลา ไม่อาจพาร่างช้ำกล้ำฝืนทน โอ้..ยอดรักจากมาน้ำตาท่วม เคยได้ร่วมสนทนามาหลายหน จำใจจากพรากไกลทั่วแดนดล แต่ไม่พ้นคิดถึงเธอ..ที่เผลอจอง
933
13
0
หน้าส่วนตัว
