แสงสีนวล อบอุ่น อรุณรุ่ง นั่งมองทุ่ง เดียวดาย ใจห่วงหา หยิบก้อนหิน ทิ้งไป ในคงคา ระลอกคลื่น พลิ้วมา น่าอัศจรรย์ ก่อให้เกิด ความคิด ไม่หยุดยั้ง รวมตัวเป็น พลัง คล้ายดั่งฝัน ชีวิตคน คล้ายคลื่น คอยกลืนกัน ใหญ่ไล่เล็ก แล้วพลัน สลายไป หินก้อนใหม่ โยนไป คล้ายก้อนเก่า ดั่งอารมณ์ คนเรา ที่เกิดใหม่ มีทุกข์โศก สุขสม คละกันไป สะสมใน หัวใจ ของทุกคน ในความว่าง หากแต่ ไม่เคยว่าง บนหนทาง ชีวิต ที่สับสน วัฐจักร อารมณ์ ของทุกคน ยังเวียนวน วุ่นวาย ....น่าหน่ายเอย
1370
2
0
หน้าส่วนตัว
