วิจิตรวาทะลักษณ์
ลูกสามคนทะเลาะกันถึงฟันฆ่า
หยิบมีดพร้ามาไล่แทงเลือดแดงฉาน
แม้เลือดเนื้อเชื้อไขในสันดาน
มิอาจต้านแรงอารมณ์ที่ข่มใจ
พ่อกับแม่ได้แต่ห้ามปรามให้หยุด
ยังยื้อยุดตีต่อยหาถอยไม่
พ่อแม่นั่งหลั่งน้ำตาหมดอาลัย
เมื่อลูกไม่สามัคคีตีแต่กัน
สายเลือดร่วมแม่พ่อไม่พอหรือ
จึงยึดถือเอากำลังเข้าสังสรรค์
พ่อแม่เลี้ยงด้วยข้าวห่อหม้อเดียวกัน
ยังตีฟันเข่นฆ่าให้สาใจ
ลูกเพียงสามอกพ่อแม่ก็แย่แล้ว
แล้วหน่อแนวหกสิบล้านจะปานไหน
องค์พ่อแม่แห่งแผ่นดินถิ่นทองไทย
ทุกข์แค่ไหนที่ลูกท่านหมั่นต่อตี
เมื่อความคิดถูกขีดเส้นเป็นหลายส่วน
ที่แล้วล้วนว่าตนถูกทุกฝ่ายที่
ใครเห็นต่างย่าง