เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
สายธารา เรี่ยระ ลมแผ่วเบา
ปัดความเศร้า จากใจ ให้หมดสิ้น
เย็นลมเรื่อย คลุ้งคละ กับกลิ่นดิน
หวนคืนถิ่น แดนมอญ แสนสุขใจ
อันเกาะเกร็ด ตั้งตระหง่าน กลางลำน้ำ
ดั่งรามัญ สาวเจ้า ไม่ไปไหน
นั่งเล่นน้ำ ยวนยั่ว ในฤทัย
ทั้งดวงใจ โดนเจ้า เฝ้าครอบครอง
ก้าวขึ้นเกาะ ก้าวแรก ก็เจอวัด
งามส่วนสัด พระพุทธะ มิมีหมอง
แย้มยิ้มรับ ชนกราบไหว้ อันเนืองนอง
ที่คงครอง ธรรมะ ในจิตใจ
เดินเล่นเรื่อย ตามทาง เลาะริมเกาะ
ลำนำเพราะ เสนาะหู เรื่อยรินไหล
มองเครื่องปั้น สองข้างทาง อันยาวไกล
ความเกริกไกร ความงามงด จรดแผ่นดิน
สองมือปั้น กอบดิน ขึ้นเป็นรูป
น้ำโลมลูบ ตามทักษะ จักเสกศิลป์
ศิลปะ ที่ปั้นแต่ง จ
1635
21
0
หน้าส่วนตัว
