ราม ลิขิต
โรงเรียนเก่า
ซุ้มแก้วของเราเจ้าอยู่นั่น
แดดสายทายทักรักตะวัน
ผุดผ่องผิวอันพรรณราย
พระเกี้ยวตราตรูดูสง่า
ประดับค่าควรเมืองเมลืองฉาย
ประดนใจใครชื่นนับหมื่นชาย
ประดุจกายสังกรที่ซ้อนกัน
โรงเรือนสองชั้นอันสงบ
เขาลบออกไปอยู่ในฝัน
เปลี่ยนตึกใหญ่โตอักโขครัน
คิดถึงเธอนั้นแทบขาดใจ
เสาธงวงกลมเคยข่มเข้ม
ครูตีแรงเต็มน้ำตาไหล
กลางเพื่อนนับร้อยรอยอาลัย
กิ่งสนหวดให้เจ้าไปดี
สนามกีฬาใจกล้าหาญ
ฤดูกาลบรรลุจตุสี
เหงื่อผุดพร่างพราวราวนที
ละหยดบ่งชี้น้ำใจชม
เสียงระฆังกังสดาลฟังหวานแว่ว
แต่ละแก๊งปานแก้ววาวแววถม
อาขยานลอยเลื่อนมาเตือนตรม
โรงเรียนเลิกเหมือนลมบรรเลงราน
โรงเรียนเก่า
3516
5
0
หน้าส่วนตัว
