เงาเลือนราง
๐ มาดแม้นวันคืนผ่านประสานรัก
ใจสมัครมอบไว้ในทั้งผอง
ยามเขาชังมองเราเคยเฝ้าปอง
สร้างหม่นหมองตรอมตรมยากข่มใจ
๐ จากไปนานผ่านครวญรัญจวนถ้อย
แสนหยดย้อยรินหลั่งเคยหวังไว้
เหลือแต่เงาเฝ้าเพียรให้เปลี่ยนไป
ความหวังไว้ยากได้แสนไกลตา
๐ แจกันน้อยมองดูอดสูนัก
เคยประจักษ์ครั้งหนึ่งสุดพึงหา
ก้านกุหลาบห้อยเหี่ยวยากเหนี่ยวมา
โชคชะตาผันเปลี่ยนหมุนเวียนไป
๐ เคยฝากรักให้ฉันต้องหันเห
เหมือนเสเพลมาเยือนเสมือนใคร่
ช่างเลือนรางสุดฝันในทันใด
แต่สุดท้ายเปล่าเปลี่ยวยากเหนี่ยวคืน
๐ เหมือนแสงจันทร์เลือนหายในขอบฟ้า
ความมืดมาครวญคร่ำสุดย้ำฝืน
ช่างเปลี่ยวใจในรักย
0
0
0
หน้าส่วนตัว
