ถนนสายเก่า
มาถึงรสสุดท้ายกันแล้วนะคะ รสขม
ตามสัญญา ที่ว่า จะเอาแบบ เศร้า จนเข้าไส้
หมดบทนี้ คงต้องอำลา ชุด ไตรภาคแห่งวสันตฤดูไปก่อน แล้วพบกันใหม่ นะคะ
นั่งรถทัวร์มาไกล ...ใกล้...สายฝน
ปิดหน้าต่างตลอด เพราะกลัวสายฝนร่วงหล่น จะเปียกหน้า
ชื้นพอแล้วที่สองแก้ม...รื้นน้ำตา
หนาวพอแล้ว ไม่อยากให้สายฝนร่วงหล่นมาเปียกเปื้อนใจ
ยังไม่เข้มแข็ง พอจะอยู่ได้คนเดียว
กับฤดูฝนแรก ที่ชีวิตต้องโดดเดี่ยว โดยไม่มีเธอเคียงใกล้
เคยชินมานาน...กับการมีเธอ...เอาใจ
เธอก็รู้นี่นา ฉันนอนคนเดียวไม่ได้ ถ้าฟ้าร้องเสียงดัง
ยังคิดถึงนะ ...แม้หัวใจเธอเป็นของคนอื่นไปแล้ว
แม้ฉันทำได้แค่ หลบมากับหัวใจแผ่วๆ ...ที่เต็มไป
1258
5
0
หน้าส่วนตัว
