คีตากะ
ร่ายอักษราก่อนฟ้าจะเปลี่ยนสี
ณ กาลที่พบกันจนวันสาย
เธอพลาดหวังนั่งเศร้าเหงาเดียวดาย
เรื่องราวหลายสิ่งเก็บช้ำเจ็บทรวง
เพียรเยียวยารักษาแผลดูแลมั่น
แววตาหวั่นหวาดผวาน่าเป็นห่วง
ความระแวงแฝงเร้นเช่นล่อลวง
ไม่พ้นบ่วงความกลัวในหัวใจ
เวรกรรมเก่าเฝ้าตามมาหลอกหลอน
ยามจะนอนยากข่มตาพาหลับใหล
ผูกจิตเจ็บเหน็บหนาวรวดร้าวใจ
เพราะคำใครหนึ่งนั้นเปลี่ยนผันแปร
รักมากไปใจจึงช้ำระกำหนัก
เธอจมปลักกับอดีดรอยกรีดแผล
เพียรหลบหนีชีวิตจิตอ่อนแอ
หวังลืมแค่ความเศร้าจำเมามาย
แต่พอตื่นยิ่งขื่นขมระทมหนัก
ยากยิ่งนักปล่อยวางให้ห่างหาย
แช่แข็งจิตคิดทิ้งยิ่งเปล่าดาย
เธอกลับกลายเย็นชามาเนิ่นนาน
แม้นวันนี้มีฉันนั้นคอยปลอบ
แต
4088
3
0
หน้าส่วนตัว
