เวทย์
อาจมิใช่บทกวีที่แสนหวาน
เพราะขาดจินตนาการละเอียดอ่อน
แค่เก็บความในใจใส่บทกลอน
ทุกวรรคตอนเหล่านี้คือชีวา
ยิ่งมิใช่บทกวีเพื่อชีวิต
เพราะมืดมิดสัจธรรมที่ล้ำค่า
เป็นได้เพียงลำนำธรรมดา
ตามประสาคนที่มีหัวใจ
ประสาคนดื่มด่ำธรรมชาติ
จนมิอาจเก็บซ่อนความอ่อนไหว
รักสายน้ำ ขุนเขา ลำเนาไพร
รักดอกไม้ทุกดอก รักหมอกบาง
รักกระทั่งกิ่งไม้และใบหญ้า
รักลำแสงอุษาเมื่อฟ้าสาง
รักกรวดหินเม็ดทรายที่รายทาง
รักน้ำค้างทุกหยด รักบทกวี
แค่ฟังเสียงนกกาก็ว่าหวาน
เคลิ้มวิญญาณหลงใหลได้เต็มที่
เห็นแสงดาวพราวฟ้ายามราตรี
สวยกว่าแสงแห่งมณีเจียระไน
และรักคนที่รักสิ่งเหล่านี้
เพราะว่ามีความคิดฝันร่ว
1598
11
0
หน้าส่วนตัว
