ดาวน้อย ยามเดือนดับนับดาวเฝ้าเหงาหงอยจิตระห้อยถึงสิ่งเคยอิงไสวแสงแห่งโคมสาดส่องละอองใจวาบหวามไหวยามแลชะแง้มอง ค่ำคืนนี้มีแต่ดาวพราวพร่างฟ้าไร้จันทราขาดเจ้าเฝ้าเคล้าสนองความผุดผ่องหายไปในสิ่งปองได้แต่จ้องดาวเจ้าเฝ้าใฝ่คนึง เฝ้าแต่มองดาวระยิบพริบแสงส่องเคยประคองน้องเจ้าเคล้าคิดถึงต่างชี้ชวนชมจันทร์พลันรำพึงม่านดาวซึ้งประกายใจใฝ่รำพัน ช่างโดดเดี่ยวเปลี่ยวไว้ไร้นวลโสมเคยเป็นโคมนำส่องสองสุขสันต์เหลือดาวน้อยลอยอยู่ไร้คู่จันทร์พราวแสงนั้นระห้อยย้อยอาลัย คล้ายตัวฉันบัดนี้ที่คอยเฝ้านั่งจับเจ่าเคล้าดาวเฝ้าอาศัยอยู่เป็นเพื่อนคอยโฉมโน้มไฉไลกาลผ่านไปเมื่อไหร่ได้คลอเคียง ดึกแล้วหนอ
2694
17
7
หน้าส่วนตัว
