จะโทรหาเมื่อไรไม่เคยแปลก คราเริ่มแรกรักฉ่ำโปรยคำหวาน สองคนไกลคุยกันเพลินจนเนิ่นนาน เวลาผ่านหมุนไปใจผูกพัน ถึงวันหนึ่งค้นพบรักจบสิ้น คำเคยยินว่ารักแท้แค่เพียงฝัน ไม่มีแล้วเวลามาหากัน เธอเขี่ยฉันให้พ้นจากหนทาง "ไม่ค่อยว่าง" เธอว่าคราตีจาก มีงานมากมาภาระต้องสะสาง อกคนไกลรักจริงนิ่งปล่อยวาง คนจะร้างรั้งไว้คงไม่ดี จบตำนานรักงามข้ามโค้งฟ้า สุดปัญญาห้ามใจใครคิดหนี อ้างเวลาตัดสัมพันธ์พอกันที ฉันวันนี้ยอมรับแล้วถูกแก้วลืม
1598
19
0
หน้าส่วนตัว
