ไหมแก้วสีฟ้าคราม
ฟ้าสีทองเรืองรองแสงแดงระเรื่อ
ดงรกเรื้อเครือเถาวัลย์พันกิ่งไหว
ย่ำอัสดงตะวันลับทับทาบใบ
หริ่งเรไรกรีดร้องก้องพนา
สาวชาวนาป่าดงดอยคอยรักร้าง
จนอ้างว้างห่างเหินเมินเสน่หา
มีเพื่อนใจเป็นเจ้าทุยลุยท้องนา
แหงนมองฟ้าและป่าไผ่ไหวโอนเอน
ยามโพล้เพล้เหว่ว้าน่าเศร้าสร้อย
ให้ละห้อยคอยหายมิวายเว้น
ลมโชยโบยพริ้วไผ่ไหวระเนน
นกกางเขนบินคืนรังยังทุ่งทอง
คิดถึงรวงข้าวพราวท้องนาระอาจิต
ผลผลิตไม่พอเพียงเลี้ยงเพื่อนผอง
แม้นชาวนาไถดำน้ำตานอง
ไม่เคยร้องให้เห็นใจคนไถนา
แสนสงสารชาวนาคราหน้าแล้ง
ข้าวทุกแปลงฝ่าเปลวแดดแสงแผดจ้า
ไหนใส่ปุ๋ยลุยขอน้ำจากฟากฟ้า
ขึ้นราคาข้าวชาวนาได้ชื่นใจ
1947
8
0
หน้าส่วนตัว
