โอ้อกเอ๋ยอนิจจาว่าความรัก พึ่งประจักษ์จริงแท้ดั่งน้ำไหล มีแต่เชี่ยวคดเคี้ยวเป็นเกลียวไป ไม่เคยไหลคืนกลับมาสักนาที กว่าจะรู้ตัวเราต้องเศร้านัก ปล่อยความรักโบยบินผกผินหนี เหลือเพียงคราบน้ำตาไร้ปราณี สุดเหลือที่เอ่ยคำพร่ำวาจา มีแต่ซากความทรงจำช้ำให้เห็น รักซ่อนเร้นจนหัวใจไร้คุณค่า ไม่เคยเห็นอีกแล้วในแววตา เสน่หาดับวูบไปใจคะนึง ความรักพี่ยิ่งกว่าสายน้ำไหล เซาะซอกใจภินทร์พังนึกไม่ถึง ตลิ่งใจพังยับเยินเกินรำพึง รักไม่ซึ้งไหลจากไปคล้ายธารา
3688
2
0
หน้าส่วนตัว
