สายน้ำโขงกั้นกลางวางเป็นเขต สองประเทศแลไม่ห่างแต่ต่างกัน น้ำไหลรินไม่สิ้นกลิ่นแห่งความฝัน รอคืนวันวันที่คืนจะฝืนรอ ทอดสายตาตามเรือที่ข้ามเขต มันคือเหตุที่เก็บฝันไม่ทันทอ เมื่อใดได้หนอแอบอิงพิงพะนอ นี่แหละหนอรักต้องห้ามข้ามแผ่นดิน
579
6
0
หน้าส่วนตัว
