๏ เพ็ญจันทร์ราวยั่วยิ้ม หยอกใจ ฤๅทราบเหตุซ่อนใน จิตข้า กลืนเก็บห่อนขานไข คำกล่าว หน่วงเหน็บเจ็บร้อนล้า เล่ห์เร้นลึกทรวง ๚ะ ๏ ถามทวงกี่ทบถ้อย เงียบงัน พรายพร่าเพียงภาพฝัน ชั่วครั้ง ปล่อยล่วงผ่านคืนวัน ถลำลึก เกินกว่ารับใจพลั้ง แค่คุ้นเคยชิน ๚ะ ๏ หยาดรินคืออุ่นน้ำ เอ่อตา หยั่งยากยามเย็นชา อกสะท้อน บางคราวพร่ำเพรียกหา ทวนเหตุ เกินกว่ารับรอยซ้อน แค่เสี้ยวเศษใจ ๚ะ ๏ จันทร์เพ็ญไยยั่วยิ้ม หยอกเรา ฤๅเยาะคนขลาดเขลา ขื่นไข้ อุปสรรคกี่หนักเบา เ
1313
6
0
หน้าส่วนตัว
