ชีวินมธุรา
สายนทีใหลหลั่งริมฝั่งโขง
คันเรือโยงล่องลอยเหนือชลสินท์
เสียงแผ่วแผ่วสาดเซาะเกาะแก่งริน
เลี้ยงชีวินสองฟากฝั่งทั้งลาวไทย
ยินแต่เสียงเพรียกพร่ำทุกค่ำเช้า
นั่งคอยเฝ้าริมฝั่งสาวหน้าใส
อ้ายเคยอยู่ร่วมชมดื่มด่ำใจ
ยามฟ้าใกล้ลาลับดับตะวัน
หวลระลึกเรื่องหลังผ่านเลยแล้ว
เหลือน้องแก้วผู้เดียวเหลียวหาฝัน
จะเชยชิดเคียงคู่ทุกทุกวัน
ลับเลยพลันหันเหห่างร้างไกล
สาวฝั่งโขงเจ้าเอยมิเคยคิด
รักฝังจิตติดตรึงเกินขานไข
บ่าวลืมเลือนน้ำคำวอนว่าไป
หฤทัยแห้งโหยร้าวโรยรา
เฮามักอ่อนโดนป้อนวจีหวาน
เฮาสำราญยามบ่าวเจ้ามาหา
เฮาเจ็บช้ำทิ้งไปไม่บอกลา
เฮานี่หนาลาแล้วบ่าวคืนคำ
ชีวินมธุรา
1848
1
0
หน้าส่วนตัว
