ไบเซ็บ
ครั้นตกเย็น ก็ถึง เมืองชำนิ
จึงรอรี หยุดพัก ด้วยใจขอ
แสนเหน็ดเหนื่อย จึงนั่งพัก มิรีรอ
เมื่อไรหนอ จึงจะถึง ที่หมายไป
พลางได้ยิน หญิงชาย ที่นั่งข้าง
เราจะจ้าง หมอตำแย ได้ที่ไหน
ลูกสาวเรา จะคลอด ได้อย่างไร
ถ้าไม่ได้ หมอตำแย มาช่วยเรา
หมอตำแย ที่เคยมี หาอยู่ไม่
เดินทางไป ช่วยคนท้อง ที่เชิงเขา
หรือเราต้อง ทำคลอด ให้ลูกเรา
แต่เราเขลา ไม่รู้ ทำอย่างไร
แทนนั่งคิด ว่าตน ก็เป็นหมอ
ต้องรีบขอ ช่วยคน มิสงสัย
เราต้องรีบ ช่วยเขา ให้พ้นภัย
ตามที่ได้ ร่ำเรียน ฝึกปรือมา
จึงเอ่ยปาก ออกไป ถามขึ้นว่า
คุณลุงป้า ได้โปรด อย่าถือสา
ข้าได้ยิน ว่าท่าน อยากนำพา
หมอตำแย ท