เหล่านกน้อยคอยท่าคนมาซื้อ ส่งเสียงอื้อเอ็ดดังถูกขังเห็น เกาะยืนเบียดเยียดยัดอัดลำเค็ญ มิว่างเว้นทุกวันฉันเศร้าใจ ยากหากินสิ้นหมดอดอาหาร ทรมานทุกข์ล้นสุดทนไหว คอยคนซื้อถือปล่อยค่อยดีใจ ดุจแสงไล้ลูบชีวิตชื่นจิตกาย แต่กว่าคนด้นมาหาซื้อปล่อย ต้องอยู่คอยค่อนวันยันเช้าสาย คงโทรมทรุดหยุดกินสิ้นใจตาย นอนสบายบนสวรรค์ใช่ฝันรอ ถ้าหากรอดปลอดภัยใช่เคราะห์ดี ไข้อาจมีตามมาต้องหาหมอ ปล่อยนกไปได้บาปสาปแช่งรอ หยุดเถิดหนอนกไพรได้โผบิน แด่ คุณวฤก เจ้าของบทกวี ปล่อยนก 22 เมษายน 2547
1351
2
0
หน้าส่วนตัว
